Compliment

Ze kennen praktisch alle namen.
Ze tonen van heel veel geduld.
Ze zijn zelf rustig en brengen dat ook over op het publiek.
Ze gaan op alle reacties in. Soms niet direct, maar ze onthouden perfect wat er eerder gezegd is, en komen er dan alsnog op terug. Mensen voelen zich dus gehoord.
Ze spreken rustig, op duidelijke toon. Soms mag het wat harder, denk ik.
Ze herhalen wat de toehoorder heeft gezegd naar het hele publiek toe.
Ze betrekken alle toehoorders erbij. En op een hele vriendelijke, enthousiasmerende manier, zonder druk uit te oefenen. Als het niet gaat, erkennen ze dat ook maar doen dat op een respectvolle manier.
Ze stellen veel vragen aan de toehoorders, dezen voelen zich gehoord en betrokken.
Ze gaan goed om met de beperkingen van de toehoorders. Soms is iemand in slaap gevallen en ze spreken deze persoon dan op een vriendelijke respectvolle manier aan. Eén toehoorder is blind. Wat een perfecte manier om hiermee om te gaan: hem volledig op dezelfde manier behandelen met alleen wat extra beschrijvingen en uitleg en voelelementen. Deze persoon was soms wat cynisch en confronterend, maar dat wisten ze uitstekend op te vangen, te pareren. En altijd met respect en humor.
Ze stellen ook niet voor de hand liggende vragen om mensen te laten nadenken (wat men soms lang niet gedaan heeft) over zaken, waar men bij nader inzien wel een mening over heeft, maar wat was “weggezakt”; men is er immers niet meer aan herinnerd.
Ze stellen vragen achter de vraag.

Tryntsje van Vessem (Blibiotheken Altena)

En daarom gaat MV1D door in 2015!